من علی‌اصغر عطاران طوسی هستم؛ عضوی کوچک از خانواده بزرگ آفرینش.
زندگی را دوست دارم؛ با همه زیبایی‌ها، پیچیدگی‌ها، فرصت‌ها و حتی دشواری‌هایش. مهرورزیدن را نیز تنها به انسان‌ها محدود نمی‌دانم. برای من، حیوانات، گیاهان، آب، خاک، هوا و همه نعمت‌های آفرینش شایسته توجه، احترام و مراقبت‌اند.
باور دارم خوب زیستن تنها در رفاه بیشتر، دانستن بیشتر یا موفقیت‌های فردی خلاصه نمی‌شود. خوب زیستن هنری است که در آن، انسان می‌آموزد با خود، دیگران، طبیعت و آفریدگار هستی رابطه‌ای آگاهانه، مسئولانه و مهرورزانه برقرار کند.
سال‌هاست پرسش‌هایی درباره زندگی ذهنم را مشغول کرده‌اند: چرا با وجود پیشرفت دانش و فناوری، بسیاری از انسان‌ها همچنان از آرامش و تعادل فاصله دارند؟ چگونه می‌توان میان نیازهای جسمی، فکری، معنوی، اجتماعی و اقتصادی هماهنگی ایجاد کرد؟ و مهم‌تر از همه، چگونه می‌توان دانسته‌های خوب را به رفتارهای خوب و پایدار تبدیل کرد؟
جست‌وجوی پاسخ این پرسش‌ها مرا به مطالعه، اندیشیدن، گفت‌وگو، تجربه و نگارش کشانده و به‌تدریج به شکل‌گیری مجموعه‌ای از آثار، ایده‌ها و طرح‌ها، از جمله «الگوی ۲۴» و مجموعه کتاب‌های «دوباره زندگی» انجامیده است.
البته هیچ‌یک از این آثار را پایان راه یا پاسخی قطعی به همه مسائل زندگی نمی‌دانم. آنها را حاصل مرحله‌ای از آموختن و اندیشیدن می‌بینم؛ دستاوردهایی که می‌توانند با نقد، گفت‌وگو و تجربه‌های تازه کامل‌تر شوند.
تلاش کرده‌ام در کنار بهره‌گیری از میراث غنی دینی و فرهنگی، به یافته‌های معتبر علمی و امکانات دنیای جدید نیز توجه کنم؛ بی‌آنکه پیچیدگی‌های نظری، ما را از یافتن راهکارهای عملی و شدنی برای زندگی روزمره دور کند.
«حیات» را برای همین گفت‌وگو و همراهی پدید آورده‌ام؛ فضایی برای به‌اشتراک‌گذاشتن آنچه آموخته‌ام، آنچه آزموده‌ام و آنچه هنوز در جست‌وجوی آن هستم.
دوست دارم در اینجا بیش از آنکه از خودم سخن بگویم، آثار و اندیشه‌هایم را در معرض نگاه و داوری شما قرار دهم. اگر در میان آنها چیزی یافتید که به آرامش، نشاط، امید یا بهتر زیستن شما و دیگران کمک کند، مقصود اصلی این تلاش تحقق یافته است.
و اگر نقد، تجربه یا اندیشه‌ای دارید که می‌تواند این مسیر را روشن‌تر کند، مشتاق آموختن و شنیدن آن هستم.
آرزویم ساده است، هرچند تحقق آن آسان نیست:
زندگی بهتر برای انسان‌ها؛
مهربانی بیشتر با همه آفریدگان؛
و جهانی آبادتر، پاکیزه‌تر و آرام‌تر.
خدا را شکر
که هنوز در حال آموختنم؛ و چه خوب که این راه، پایانی ندارد.